روی میز یه تصویرِ در بسته‌ست، یه ساعت و چند تصویر دیگه. سرنخ این بوده: «بازم دیر رسیدم.» تو سراغ ساعت میری، دوستت میگه احتمالاً منظورش در بسته بوده. هر دوتون یه دلیل دارین؛ ولی فقط یکی از این کارت‌ها مال کسیه که سرنخ رو گفته.
استوژیت از همین‌جا شروع میشه: یه نفر با دیدن کارتش یه سرنخ میده، بقیه کارت‌هایی رو وسط میارن که به همون سرنخ بخورن، و بعد همه سعی میکنن کارت اصلی رو پیدا کنن. بازی رو میشه با حرف‌های معمولی جمع راه انداخت؛ لازم نیست کسی بلد باشه داستان بلند تعریف کنه.
توی این آموزش، یه دست پنج‌نفره رو از چیدن میز تا حساب کردن امتیازها جلو میبریم. قواعد اصلی برای ۴ تا ۸ نفره؛ آخر مقاله تغییرات سه‌نفره رو هم میگیم. مبنا، دفترچهٔ رسمی استوژیت از هوپا است.
اول میز رو بچینیم
خود جعبهٔ استوژیت رو لازم دارین: کارت‌های تصویر، صفحهٔ امتیاز، مهره‌ها و نشان‌های رأی. نشان رأی همون قطعهٔ شماره‌داره؛ باهاش انتخابت رو مخفی نگه میداری تا بقیه از روی دست تو رأی ندن.
صفحه رو وسط بذارین. هر نفر یه رنگ برداره: مهره و نشان‌های رأیش هم‌رنگ باشن. کارت‌های تصویر رو بُر بزنین و به هر نفر ۶ کارت بدین؛ تصویرها فقط برای صاحب دست باشن. بقیهٔ دسته، ذخیرهٔ دورهای بعده.
یکی با توافق جمع یا قرعه قصه‌گو بشه؛ همون نقشی که سرنخ میده. برای مثال ما، سارا قصه‌گوست و نیما، مریم، رضا و تو چهار نفر دیگه‌این. توی هر دور یه کارت از دست هر نفر وارد بازی میشه.
سارا یه کارت انتخاب میکنه و سرنخ میده
سارا به شش کارتش نگاه میکنه، یکی رو انتخاب میکنه و میگه: «بازم دیر رسیدم.» بعد کارت رو پشت‌ورو روی میز میذاره. بقیه هنوز تصویرش رو ندیدن.
برای دنبال کردن این مثال، فرض کن کارت سارا تصویر یه در بسته‌ست. تصویرهای این دور رو برای توضیح ساختیم؛ قرار نیست عین همین طرح‌ها توی جعبه باشن.
سرنخ الزاماً جمله نیست؛ میتونه یه کلمه، شعر، آوا یا حتی ژست باشه. سارا این بار یه جمله گفته که میشه از چند زاویه بهش نگاه کرد. ساعت، انتظار و جا موندن هم به «دیر رسیدن» ربط دارن، پس بقیه فرصت دارن با کارت خودشون حدس‌ها رو به سمت دیگه ببرن.
بقیه هم یه تصویر برای همین جمله پیدا میکنن
حالا هر کس از بین شش کارت خودش، یه تصویر مناسب برای سرنخ سارا انتخاب میکنه و مخفیانه بهش میده. نیما تصویری با حس انتظار میاره، مریم ساعت رو انتخاب میکنه، رضا یه مسیر طولانی و تو تصویری با حس جا موندن.
سارا چهار کارت شما رو با کارت خودش بُر میزنه و رو میکنه؛ کنار شماره‌های صفحه. توی جمع پنج‌نفرهٔ ما، پنج کارت داریم و به هر کدوم یه شماره میرسه. ترتیب این دور فرضی اینه:
شمارهٔ ۱: در بسته، کارت سارا. شمارهٔ ۲: ساعت، کارت مریم. شمارهٔ ۳: مسیر طولانی، کارت رضا. شمارهٔ ۴: انتظار، کارت نیما. شمارهٔ ۵: جا موندن، کارت تو. این ترتیب رو برای دنبال کردن مثال نگه دار؛ توی بازی واقعی فقط کارت خودت رو میشناسی.
فعلاً فقط کارت خودت رو میشناسی. تو میدونی شمارهٔ ۵ رو خودت دادی، اما نمیدونی کدومِ چهار تصویر دیگه مال ساراست. هدفت پیدا کردن کارت سارا از روی سرنخه. ممکنه یه تصویر خیلی به جمله بخوره، ولی همون کارت رقیبت باشه که خوب انتخابش کرده.
رأی‌ها رو نگه داریم تا همه انتخاب کنن
تو تصمیم میگیری در بسته، یعنی شمارهٔ ۱، کارت ساراست. نشان شمارهٔ ۱ از رنگ خودت رو پشت‌ورو به سارا میدی. بقیه هم انتخابشون رو همین‌طور تحویل میدن. شماره‌ها مخفی میمونن تا رأی یک نفر، انتخاب بقیه رو عوض نکنه.
دو تا قاعده اینجا لازمه: به کارت خودت رأی نمیدی و قصه‌گو هم رأی نمیده. برای این دور، سارا فقط رأی‌ها رو جمع میکنه.
وقتی چهار نفر رأی دادن، سارا نشان‌ها رو رو میکنه و هر کدوم رو زیر کارت هم‌شماره میذاره. بعد میگه کارت خودش کدوم بوده. نتیجهٔ مثال ما اینه:
| بازیکن | به کدوم کارت رأی داده؟ | درست حدس زده؟ |
|---|---|---|
| تو | ۱؛ در بسته | بله |
| مریم | ۱؛ در بسته | بله |
| نیما | ۲؛ ساعت | نه؛ کارت مریم بوده |
| رضا | ۵؛ جا موندن | نه؛ کارت تو بوده |
حالا معلوم شده «دیر رسیدن» برای تو و مریم به در بسته ربط داشته، برای نیما به ساعت و برای رضا به جا موندن. این همون لحظه‌ایه که یه جملهٔ ساده، چند برداشت متفاوت میسازه.
امتیاز این دور چقدر میشه؟
اول نتیجهٔ حدس‌ها رو حساب کنین، بعد رأی‌هایی رو که کارت بقیه جمع کرده. قاعدهٔ پایه اینه:
| نتیجهٔ حدس‌ها | قصه‌گو | بقیهٔ بازیکن‌ها |
|---|---|---|
| همه کارت قصه‌گو رو پیدا کنن | ۰ | هر نفر ۲ |
| هیچ‌کس پیداش نکنه | ۰ | هر نفر ۲ |
| بعضی‌ها پیداش کنن و بعضی‌ها نه | ۳ | هر حدس درست ۳؛ حدس نادرست ۰ |
در هر سه حالت، هر بازیکن غیر از قصه‌گو به ازای هر رأی به کارت خودش، ۱ امتیاز اضافه میگیره. پس اگه هیچ‌کس کارت قصه‌گو رو پیدا نکرد، امتیاز بقیه لزوماً فقط ۲ نمیمونه؛ رأی کارت خودشون هم بهش اضافه میشه.
برگردیم به مثال: تو و مریم درست حدس زدین، اما نیما و رضا نه. سارا سرنخی داده که بعضی‌ها گرفتنش؛ پس خودش ۳ امتیاز میگیره. امتیاز تک‌تک نفرات این‌طوریه:
| بازیکن | امتیاز حدس یا قصه‌گویی | رأی به کارت خودش | جمع این دور |
|---|---|---|---|
| سارا | ۳ | برای قصه‌گو محاسبه نمیشه | ۳ |
| تو | ۳ | ۱؛ رأی رضا | ۴ |
| مریم | ۳ | ۱؛ رأی نیما | ۴ |
| نیما | ۰ | ۰ | ۰ |
| رضا | ۰ | ۰ | ۰ |
سارا مهرهٔ هر نفر رو به اندازهٔ امتیازش جلو میبره. تو و مریم هر کدوم چهار خونه رفتین؛ هم کارت اصلی رو شناختین، هم تصویر خودتون یه نفر رو به اشتباه انداخته.
پس سرنخ خوب چه شکلیه؟
اگه سارا برای تصویر در بسته فقط میگفت «در»، احتمال داشت همه پیداش کنن و خودش صفر بگیره. اگه یه جملهٔ کاملاً بی‌ربط میگفت، ممکن بود هیچ‌کس به کارتش نرسه و باز امتیازش صفر بشه. سرنخ خوب یه ارتباط قابل دنبال کردن داره، ولی جا برای برداشت دیگه هم میذاره.
«بازم دیر رسیدم» برای این مثال چنین کاری کرده: دو نفر رو به کارت اصلی رسونده و دو نفر رو به تصویرهای دیگه. وقتی نوبتت شد، لازم نیست عجیب‌ترین جملهٔ جمع رو بگی. به تصویرت نگاه کن و ببین چه حس یا موقعیتی به ذهنت میاره؛ همون میتونه نقطهٔ شروع سرنخت باشه.
دور بعد رو چطور شروع کنیم؟
کارت‌های بازی‌شده رو کنار بذارین. هر نفر یه کارت تازه از ذخیره بگیره تا دوباره شش کارت داشته باشه. قصه‌گو نفر سمت چپ سارا میشه و دور بعد با سرنخ اون شروع میشه. اگه ذخیره تموم شد، کارت‌های کنارگذاشته‌شده رو بُر بزنین و دستهٔ ذخیرهٔ تازه بسازین.
پایان معمول بازی، رسیدن اولین نفر به ۳۰ امتیازه. برای یه بازی کوتاه‌تر، دفترچه این انتخاب رو هم پیشنهاد داده که هر نفر یک بار قصه‌گو بشه و بعد امتیازها رو مقایسه کنین. روش پایان رو قبل از شروع با هم انتخاب کنین.
اگه سه نفریم چی؟
روش سه‌نفره یه تغییر مهم داره: هر نفر ۷ کارت میگیره و دو نفر غیر از قصه‌گو، هر کدوم ۲ کارت تحویل میدن. با یه کارت قصه‌گو، باز پنج تصویر روی میز میاد. رأی‌گیری و امتیازدهی مثل قبل انجام میشه؛ به کارت‌های خودت رأی نمیدی. آخر دور هم هر نفر به اندازهٔ لازم کارت تازه میگیره تا دستش دوباره هفت‌تایی بشه.
برای دو نفر، دفترچه دو روش جدا داره: «ذهن‌خوانی» و «پیشرفته». قواعد بالا رو برای دونفر اجرا نکنین؛ چیدمان و امتیازش فرق داره. آموزش اون‌ها از صفحه‌های ۹ و ۱۶ دفترچه شروع میشه؛ در نمایشگر PDF، صفحه‌های ۱۱ و ۱۸ رو باز کنین.
حالا میتونین یه دست رو خودتون جلو ببرین
جعبه رو باز کنین و یه دور با امتیاز بازی کنین: شش کارت برای هر نفر، یه قصه‌گو، کارت‌های مخفی، رأی‌های شماره‌دار و بعد حساب امتیازها. اگه وسط امتیازدهی مکث کردین، جدول بالا رو کنار میز نگه دارین. بعد از رو شدن کارت‌ها هم هر کس میتونه بگه چرا اون تصویر رو انتخاب کرده؛ گاهی همین جواب‌ها سرنخ دور بعد رو به ذهنت میارن.
اگه دنبال جمع تازه‌ای برای بازی هستی، رویدادهای ایونت‌باز رو ببین و قبل از رزرو بپرس چه بازی‌هایی دارن. برای بازی کردن همین آموزش، لازم دارین استوژیت توی اون برنامه موجود باشه.
منبع آموزش: دفترچهٔ رسمی استوژیت، نشر هوپا، قواعد ۴ تا ۸ نفره در صفحه‌های ۳ تا ۸ و تغییرات سه‌نفره در صفحهٔ ۱۹ دفترچه. شمارهٔ صفحهٔ نمایشگر PDF دو تا بیشتر از شمارهٔ چاپی دفترچه است.
منبع عکس جعبه، کارت‌ها و نشان‌های رأی: صفحهٔ رسمی استوژیت در سایت هوپا. تصویر چیدمان از دفترچهٔ رسمی همین بازیه.